Disney's De Kleine Zeemeermin wordt vandaag 25. Lees in plaats daarvan het origineel.

Een standbeeld van een zeemeermin in Kopenhagen

Een standbeeld van een zeemeermin in Kopenhagen

Rob Ball/Getty

Disney's De kleine Zeemeermin wordt vandaag 25. De animatieklassieker staat bekend om een ​​zingende zeemeermin die haar haar kamt met vorken en een komische West-Indische krab, maar het sprookje van Hans Christian Andersen dat de film inspireerde, is een veel donkerder, veel mooier verhaal.

In de film uit 1989 is Ariel een mooie zeeprinses met een ongerepte stem die een relatief gemakkelijk leven leidt. En ondanks de inspanningen van Ursula, de boze zeeheks, gaat alles uiteindelijk Ariels kant op. Vergelijk dat eens met het origineel, geschreven in 1836 door de Deense sprookjesmeester wiens werk ook de inspiratie vormde voor Disney's nieuwste prinsessenfilm Bevroren . Het verhaal van Andersen is een eng verhaal over liefde en teleurstelling en de dood, en het is veel beter dan de Disney-fied animatiefilm.



Hier zijn zeven manieren waarop het origineel beter is dan de film:

1) De kleine zeemeermin wil onsterfelijkheid, geen liefde

In de film is Ariels enige ware verlangen: Liefde . Ze is wanhopig om met prins Eric te trouwen en verliefd te worden en rond te dansen op (hoe noem je ze?) voeten. Haar ultieme doel, net als bij veel van de Disney-prinsessen die na en voor haar kwamen, is liefde.

In het origineel is de kleine zeemeermin niet zo op liefde gericht. Ze wil mens worden en verliefd worden, maar dat komt omdat ze geconfronteerd wordt met haar eigen sterfelijkheid. 'Waarom hebben we geen onsterfelijke ziel?' vroeg de kleine zeemeermin treurig. Ze wil mens worden zodat haar ziel kan voortleven nadat ze sterft, en om dat te doen moet ze ervoor zorgen dat de prins van haar gaat houden. De religieuze ondertonen in het oorspronkelijke verhaal zijn duidelijk, maar het verhaal draait ook om een ​​zeer donkere, maar veel voorkomende vraag: wat gebeurt er na de dood?

2) Prins Eric is een eikel

Disney's Prins Eric is een lieve doofus - een domme man met blauwe ogen, een tonvormige borst die er even over doet om te beseffen dat Ariel de liefde van zijn leven is en er iets aan te doen. Maar hij is eigenlijk de schurk in het verhaal van Andersen. Hij lacht om de kleine zeemeermin als ze pijn heeft en negeert haar wanneer ze hem het meest nodig heeft. De kleine zeemeermin probeert echter nog steeds van hem te houden. Dit soort vreselijke, ongezonde relaties is geen modern Disney-sprookjesmateriaal, maar het is het spul van de moderne realiteit.

3) De kleine zeemeermin is niet zo bruisend

Ariel is bruisend en onverantwoordelijk, maar de zeemeermin door wie ze werd geïnspireerd, is verlegen, passief en vatbaar voor slepende gesprekken met een oude dame in plaats van uitbarstingen van gezang.

4) De kleine zeemeermin is niet hypergeseksualiseerd

ariel

hoeveel mensen waren er bij de inauguratie van Donald Trump?

Disney's Ariël (Disney)

Een van de grootste kritieken op Disney's De kleine Zeemeermin is dat Ariel een onnodig geseksualiseerd personage was voor een kinderfilm. The Los Angeles Times ' Michael Wilmington noemde haar, 'een sexy, klein honingstelletje met een bh met dubbele schelp en een manen van rood haar in een uit het bed vallende salonstijl in Zuid-Californië. Ze heeft geen kieuwen, maar als ze lacht, laat ze een hectare Farrah Fawcett-tanden zien.'

Het enige 'sexy' aan Andersens verhaal is wanneer de oude dame de kleine zeemeermin vertelt dat na het huwelijk 'zijn ziel in je lichaam zou glijden en jij een aandeel zou krijgen in het toekomstige geluk van de mensheid'. De implicatie hier is duidelijk, maar het is verre van objectiverend.

5) Het doet pijn als de kleine zeemeermin haar benen krijgt

Het was misschien schattig toen Ariel onhandig leerde op haar benen te staan, maar het was zeker niet trouw aan het bronmateriaal. Andersens verhaal schetst een bruter beeld: 'Elke stap die ze zette was zoals de heks had gezegd dat het zou zijn, ze had het gevoel alsof ze op de punten van naalden of scherpe messen trapte; maar ze droeg het gewillig en stapte zo licht als een zeepbel naast de prins, zodat hij en iedereen die haar zag zich verbaasden over haar sierlijk zwaaiende bewegingen.'

6) Liefde is ingewikkeld

'Naarmate de dagen verstreken, hield ze meer van de prins, en hij hield van haar zoals hij van een klein kind zou houden.' Liefde in het verhaal van Andersen is geen magisch, mystiek gevoel. Het is een actie die voortkomt uit verlangen en behoefte - ze moet van hem houden en door hem worden bemind om een ​​mens te worden en een ziel te krijgen. Niet bepaald de meest romantische redenen.

7) Er is geen happy end

De prins gelooft dat een ander jong meisje hem uit de zee heeft gered, dus trouwt hij met haar. En de kleine zeemeermin verandert in zeeschuim. Het is zelfmoord. Het is ellende. Het is het tegenovergestelde van een happy end, en dat verdriet blijft langer in je hoofd hangen dan 'Under the Sea'.

Lees het originele verhaal van Hans Christian Andersen 'De kleine zeemeermin' online.