Een van de beste paragrafen die ik heb gelezen over patriottisme

Scott Olson/Getty Images

4 juli gaat over cookouts en vuurwerk - maar ook over patriottisme, althans in theorie. Het is een tijd waarin Amerikanen geacht worden de oprichting en successen van hun land te vieren. 'Trots om een ​​Amerikaan te zijn,' en zo.

Dat soort onkritische patriottisme kan voor veel mensen een zware pil zijn om te slikken, vooral gezien het politieke klimaat van 2017. Gelukkig zijn er meer verfijnde manieren om 'liefde voor het land' te begrijpen dan kritiekloze goedkeuring van de geschiedenis ervan. Misschien is een van de beste inzichten in de aard van een meer verfijnd patriottisme afkomstig van de Schotse filosoof Alasdair MacIntyre, in een essay getiteld ' Is patriottisme een deugd? '

MacIntyre stelt dat het antwoord op die vraag een gekwalificeerd ja is, op voorwaarde dat we patriottisme op de juiste manier begrijpen. Hij ziet patriottisme als verder gaan dan louter liefde voor het land of zelfs bereidheid om het te bekritiseren, in plaats daarvan definieert hij het als een kernfundament van het leven van mensen - een soort basis die ons in staat stelt om op ons best te zijn:



Ik begrijp het verhaal van mijn leven op zo'n manier dat het deel uitmaakt van de geschiedenis van mijn familie of van deze boerderij of van deze universiteit of van dit platteland; en ik begrijp het verhaal van de levens van andere individuen om me heen als ingebed in dezelfde grotere verhalen, zodat ik en zij een gemeenschappelijk belang delen in de uitkomst van dat verhaal en in wat voor soort verhaal het is en zal zijn: tragisch, heroïsch, komisch. Een centrale stelling van de moraliteit van patriottisme is dat ik een centrale dimensie van het morele leven zal uitwissen en verliezen als ik het opgevoerde verhaal van mijn eigen individuele leven niet begrijp zoals ingebed in de geschiedenis van mijn land. Want als ik het niet begrijp, zal ik niet begrijpen wat ik aan anderen verschuldigd ben of wat anderen aan mij verschuldigd zijn, voor welke misdaden van mijn natie ik moet herstellen, voor welke voordelen voor mijn natie moet ik dankbaarheid voelen.

MacIntyre's patriottisme is dat het niet vereist dat je in een binair getal past, of je van je land houdt of het haat. Het gaat over het begrijpen van de manier waarop je gebonden bent aan je land, de manieren waarop zijn trots en zonden de manier bepalen waarop je met andere mensen over de hele wereld omgaat. Zonder een gevoel van verbondenheid met je eigen land - een gevoel van gedeelde verantwoordelijkheid voor wat er in je land gebeurt - zal het moeilijk voor je zijn om een ​​bevredigend en moreel leven te leiden. Patriottisme gaat dus minder over het vieren van de regering, dan over zorgen voor de mensen met wie je je land deelt.

Er is genoeg te bekritiseren over de ideeën van MacIntyre. Maar het essay stemt tot nadenken en is op zijn minst het lezen waard tussen de biertjes door.