Paul Simon leidt ons door zijn nieuwe album, Stranger to Stranger

Er is een dunne lijn tussen visionair en waanzin.

In maart 1968 nam Art Garfunkel een nummer op voor het album dat zou worden Boekensteunen . 'Kun je je ons voorstellen / Jaren vanaf vandaag / Rustig een bankje in het park delen?' hij zong op 'Oude Vrienden'. 'Wat vreselijk vreemd / Zeventig zijn.'

In die tijd was dit allemaal een beetje speculatief, aangezien Garfunkel en zijn opnamepartner, Paul Simon, nog midden twintig waren. Nu is Simon echter 74; die 'jaren vanaf vandaag' zijn hier, maar Simon lijkt niet slechter voor slijtage.



Vreemdeling tot vreemdeling , zijn nieuwe record dat op 3 juni uitkomt, is gevuld met een springerige onvoorspelbaarheid. De gordijnverhoger, een nummer genaamd 'The Werewolf', toont een vrouw die haar man neersteekt met een sushimes ('Now they're shopping / For a redelijk fatsoenlijk hiernamaals'). Het album eindigt met een hoopvolle zucht genaamd 'Insomniac's Lullaby'. 'Uiteindelijk vallen we allemaal in slaap', zingt Simon. 'Uiteindelijk vallen ze allemaal in slaap.'

Het is allemaal nogal gedurfd; er is zelfs een instrumentaal nummer van een minuut waarop Simon akoestische gitaar, een mbira en een klok speelt. Die bereidheid om te experimenteren - vooral duidelijk in de platen die hij sinds 1986 om de vijf jaar uitbrengt Graceland — logenstraft Simons beweringen over apathie. 'Ik denk vaak, Ik hoef dit niet te doen ,' hij vertelde de New York Times. Misschien niet, maar hij lijkt gedwongen.

Vorige maand heb ik Simon telefonisch gesprokenvoor het grootste deel van een uur, terwijl hij op tournee was. We spraken over zijn muzikale invloeden, pre-color line honkbal, klimaatverandering en slapeloosheid. Een transcriptie van ons gesprek, licht bewerkt voor lengte en duidelijkheid, volgt.

Elon Groen

Laten we beginnen bij het einde van het nieuwe album, met 'Insomniac's Lullaby.'

Paul Simon

Wat echt het begin is. Dat was het eerste nummer dat we opnamen.

Elon Groen

Het klinkt waar; alle kleine details van de angstaanjagende alledaagsheid van slapeloosheid: 'Een sirene speelt zijn lied in de verte / De melodie rammelt het oude raamkozijn...' Is dat iets dat je kent? Heb je slapeloosheid gehad?

Paul Simon

Ik heb er ervaringen mee, maar niet iets dat chronisch is. Ik weet hoe het voelt om wakker te zijn en je kunt niet gaan slapen en je gedachten zijn alle kanten op.

'De periode voor de start is als niets. Ik heb geen ideeën, en ik vraag me alleen af ​​of ik iets zal schrijven.'

Elon Groen

Ik vroeg me af of, met nummer drie, 'The Clock' - en zijn tik, tik, tik - in combinatie met de eerste regel van 'De geluiden van stilte' slapeloosheid was iets waar je aan had gedacht.

Paul Simon

Welnee. Ze zijn niet bewust met elkaar verbonden. De manier waarop 'Insomniac's Lullaby' begon was als een gitaarstuk. Ik schreef dat als basis van het lied, en ik vroeg mijn vrouw hoe het voor haar klonk. Ze zei dat het klonk als een slaapliedje. Ik dacht van niet echt. Ik was verrast, omdat er al die chromatische veranderingen in zaten.

Ik dacht, Oh, misschien is het een slaapliedje van een slapeloze . Dat geeft me een beginpunt - welke gedachten er ook zijn als je 's nachts wakker ligt, welke geluiden je hoort en welke verbanden je legt.

Elon Groen

Heeft het opnemen van 'Insomniac's Lullaby' voor het eerst de toon gezet voor de rest van het album?

Paul Simon

Oh, je weet niet wanneer je begint. Ik ben gewoon dankbaar om te beginnen, want de periode voordat ik begin is niets. Het is gewoon niets. Ik heb geen ideeën, en ik vraag me af of ik iets zal schrijven. Ik denk niet dat wanneer ik het eerste nummer schrijf, Nou, dit wordt het thema van het album .

Ik denk niet zo. Ik denk niet in termen van ik ga een thema hebben en het thema zal dit punt hebben. Want ik weet echt niet wat het punt is als ik begin. Ik moet drie of vier nummers maken voordat ik een idee krijg van waar ik heen ga.

Elon Groen

Het instrumentale 'In the Garden of Edie' viel me op omdat die akkoorden, bewust of onbewust, Edie Brickell-akkoorden zijn. Leven met en getrouwd zijn met een kunstenaar voor een paar decennia, is er een zekere mate van onvermijdelijke osmose?

Paul Simon

Dat is meestal een vraag waar Edie gek van wordt, dus ze zal blij zijn te horen dat je die aan mij hebt gesteld. Nee, dat doen we niet. Ik zou niet zeggen dat er sprake was van osmose en dat er niet al te veel handel in lopende werken is, maar een klein beetje gaat onvermijdelijk door.

We vonden het het beste om gewoon op onze eigen manier te werken, en als er een vraag is, bijvoorbeeld als ik zeg: 'Hoe klinkt dit voor jou?' - zoiets kleins als dat, dat zou kunnen gebeuren. Maar verder is er geen uitwisseling van harmonische informatie of iets dergelijks. We laten elkaar als artiesten vrij veel met rust.

Elon Groen

Roy Halee is uw engineer sinds letterlijk de eerste demo. Hij moet een verbazingwekkende institutionele herinnering aan uw relatie brengen. Wat brengt zijn samenwerking op tafel dat werken met iemand anders niet zou doen?

Paul Simon

'Als je een lange carrière hebt, of je verzamelt veel geluiden en veel kennis over ritmes, dan verzamel je veel informatie'

Allereerst ben ik dol op hem. Ik ben graag bij hem, maar hij is erg begaafd. Hij heeft uitzonderlijk scherpe oren, en hij is een buitengewone ingenieur, zozeer zelfs dat ik zou zeggen dat hij verder gaat dan alleen de beschrijving van hem als ingenieur en iemand wordt wiens smaak en invloed zich naar het rijk van produceren zouden verplaatsen. Hij komt niet met ideeën voor de plaat, maar de manier waarop hij het geluid beïnvloedt en de manier waarop hij mijn stem opneemt, is voor mij een zeer comfortabele manier.

hoeveel mensen bij de inauguratie van troeven?

Ik vertrouw op zijn esthetiek. Ik vertrouw zijn oor. Ik kan vijf takes doen op een couplet en hij zal me leiden naar degene die ik ga kiezen, of in ieder geval elementen heeft van degene die ik ga kiezen.

We praten over geluiden en wat we met geluiden willen bereiken, aangezien ik nu voor verschillende platen heb zitten klooien met veel verschillende manieren om diepte en echo te creëren, met boventonen van bellen en percussie en samples die vroeger niet beschikbaar waren in de begindagen van de opname. Hoewel, eigenlijk, 'De condor gebeurt' is als een monster. Het is gewoon een nummer van een Peruaanse band waar we overheen zongen, dus in zekere zin hebben we sampling bijna uitgevonden.1

Steve Reich, nagesynchroniseerd 'de vader van de bemonstering' ging vooraf aan Simon in dit streven met meerdere jaren .

Elon Groen

Wanneer mensen de totaliteit van de carrière van een kunstenaar beschouwen, denken ze vaak aan de nieuwe dingen die ze doen, zowel tekstueel als instrumentaal. Als u terugkijkt op uw werk, is er dan iets waar u bewust mee bent gestopt?

Paul Simon

Er schiet me niets te binnen. Wat er echt gebeurt, is dat je accumuleert. Als je een lange carrière hebt, of je verzamelt veel geluiden en veel kennis over ritmes, dan verzamel je veel informatie. En als de tijd daar is, haal je het eruit en pas je het toe, en als het in een nieuwe situatie weer werkt, prima. Zo niet, dan verzin je iets dat de nieuwere technologie beschikbaar zou kunnen maken dat niet beschikbaar zou zijn geweest in de tijd dat we het met een scheermesje moesten splitsen.

'Ik vind sterfelijkheid als liedonderwerp niet zo interessant'

Nu kunt u perfect splitsen met digitaal. Maar toen je een splitsing met een scheermesje miste, moest je hem weer aan elkaar vastplakken en deze splitsing een twintigtal centimeter verder maken. Ik bedoel, onze 2-inch banden zagen eruit alsof ze het slachtoffer waren van een auto-ongeluk.

Elon Groen

Met het nummer 'Cool Papa Bell' weerspiegelt je muziek een liefdesaffaire van een halve eeuw met honkbal, die in ieder geval teruggaat naar 'Mvr. Robinson' en Joe DiMaggio . Heb je altijd al interesse gehad in de Negro Leagues?

Paul Simon

Nou, ik zou niet zeggen dat ik er altijd al interesse in had. Ik was me er niet van bewust toen ik een kind was, maar ik weet het al heel lang. Het moet zeker 15 of 20 jaar geleden zijn geweest dat ik het museum in Kansas City ging bezoeken. Ik ontmoette [Kansas City Monarchs eerste honkman] Buck O'Neil en bracht wat tijd met hem door en luisterde naar verhalen over [St. Louis Browns en Cleveland Indians werper] Boekentas Paige en [Homestead Greys catcher] Josh Gibson en alle geweldige spelers, inclusief Cool Papa Bell.

Een vriend van mij, die weet hoeveel ik van honkbal hou, gaf me een schilderij van Cool Papa Bell. Ik heb dat schilderij in de buurt, en ik bedoel, ik weet zeker dat het me heeft beïnvloed om het als titel te gebruiken. Ik bedoel, hij heeft zo'n goede naam.

Dan is het natuurlijk zo van, waar gaat het nummer over als het Cool Papa Bell is? Dat is een ander probleem, maar voor veel mensen, denk ik, zullen ze veel plezier beleven aan het ontdekken wie hij was en wat die tijd was in honkbal.

Ik bedoel, hij was een heel kleurrijk personage. Hij zou de snelste man in de competitie zijn. De legende was dat hij ooit een driehonkslag stootte. Ook dat hij de lichtschakelaar kon omdraaien en in bed kon liggen voordat het licht uitging. Dat waren Cool Papa Bell-verhalen. Het is jammer dat ze hem nooit naar de majors hebben gebracht. Ik denk dat hij toen waarschijnlijk te oud was.

hoe laat weten we de verkiezingsuitslag?

Elon Groen

Rechts. Tegen de tijd dat Satchel Paige de majors bereikte, was hij in de veertig.

Ik wil het hebben over het eerste nummer op Vreemdeling tot vreemdeling , 'De weerwolf,' met zijn refrein, 'De weerwolf komt eraan / De weerwolf komt eraan.' Het begint met een geluid dat een veer benadert, een letterlijke veer. Het is gevuld met zoveel vrolijkheid...

Paul Simon

Dat is een Indiaas instrument. Ik heb er een paar gekocht in een winkel in New York, de Music Inn. Vroeger noemden we het een twanger, maar het is eigenlijk een gopichand, G-O-P-I-C-H-A-N-D. Het is een eensnaarinstrument dat aan een kalebas is vastgemaakt. Het heeft één keuze om te stemmen en twee balken aan de zijkant die je kunt comprimeren of uitdrukken om de toon te veranderen.

Ik was aan het dollen met die toon, en het klonk letterlijk als het [gehuil van een] weerwolf.

Elon Groen

Krijg je een hoofdruimte als je liedjes schrijft waarbij je je bijvoorbeeld een weerwolf zou voorstellen?

Paul Simon

'Tot op zekere hoogte schrijf ik over alle dingen die de rommel van onze geest zijn terwijl we gewoon ons leven leiden'

Nee. Nee. Nee, dat heeft niets te maken met de manier waarop ik schrijf. Hoe dan ook, de weerwolf was slechts een straf voor de manier waarop we ons als soort hebben gedragen. Dat is alles.

Het is maar een metafoor. Het gaat niet om de weerwolf. Het gaat over de kosten van handelen zoals we hebben gehandeld. Dat is wat dat betekent. Daar gaat het om. Misschien een gevolg. Dat zou een beter woord zijn.

Elon Groen

'Een straf voor de manier waarop we ons hebben gedragen...' Nu je het zegt, je hebt een regel in 'Insomniac's Lullaby' over 'Ze zeggen dat alle wegen naar een rivier leiden / Dan op een dag / De rivier komt tot aan je deur / Hoe zal de bouwer van bruggen ons allemaal leveren / Naar de verre kust', en in 'Proof of Love' over 'een oceaan van puin'. Het is moeilijk om niet te concluderen dat je tot op zekere hoogte schrijft over klimaatverandering.

Paul Simon

Ja, dat is zo. Tot op zekere hoogte schrijf ik over alle dingen die de rommel van onze geest zijn terwijl we gewoon ons leven leiden. Het maakt deel uit van wat er in mijn hoofd en in de hoofden van veel mensen omgaat. Het is slechts een vluchtige verwijzing naar iets anders dat gaande is, zodat het niet klinkt alsof ik een essay of een lezing schrijf.

'Er is geen thema, tekstueel, over dit album. Het gaat echt om de manier waarop we denken en wat je aandacht trekt.'

Het is als een gesprek waarbij je gedachten afdwalen en iets zeggen. Iets dat wordt gestimuleerd door wat er gaande is in de wereld van ecologie, wat er gaande is in de wereld van de politiek, wat er gaande is in de wereld van technologie, wat er gaande is in je innerlijke wereld van liefdes en angsten en gelach en wat grappig is voor jou en wat niet en waarom schrijf je liedjes en dat soort dingen.

Ze worden allemaal door elkaar gegooid in deze creaties die samen met de muzikale geluiden plaatsvonden. En op een gegeven moment denk ik, Nou, dat is een interessant lied, en ik stop.

Elon Groen

Ik dacht dat rond de tijd dat je begon te zingen, je leeftijdsgenoten naar rock-'n-roll zouden hebben geluisterd, terwijl de volwassenen waarschijnlijk naar jazz zouden hebben geluisterd. Dat lijkt een enorme ongelijkheid, een muzikale cultuurkloof. Ik denk niet dat het nu zo groot is, het verschil tussen bijvoorbeeld hiphop en rap. Is het raar om in deze periode muziek te maken?

Paul Simon

Er is niet veel verschil tussen hiphop en rap, maar er is wel een verschil tussen hiphop en alternatief. Er is een verschil tussen rap en country. Dan is er neoklassieke muziek die wordt geschreven, en er is heavy metal.

Ik bedoel, de genres zijn duidelijker afgebakend dan toen ik voor het eerst begon te luisteren als een 12-jarige, 13-jarige. Alles heette gewoon rock 'n' roll. Behalve jazz natuurlijk, waar ik niet naar luisterde, of country waar ik niet naar luisterde, maar verder heette het allemaal rock 'n' roll.

'Er is een dunne lijn tussen visionair en waanzin'

Een deel ervan was stadsdingen op de hoek van de straat. Een deel ervan was rockabilly. Een deel ervan was verfijnde R&B zoals Ray Charles of Ruth Brown of Louisiana-muziek. Maar ze werden allemaal op één station gespeeld en het heette allemaal rock-'n-roll.

Nu kun je specifiek gaan naar wat je leuk vindt. Als je van elektronische dansmuziek houdt, is dat waar je naar luistert. Als je van dubstep houdt, luister je naar een zender die dat doet. Als je van oude country houdt, ga je luisteren naar Willie's Roadhouse, hou je van nieuwe country, luister dan naar Outlaw, Y2K, wat het ook is. Je weet wat ik bedoel.

Elon Groen

Ja.

Paul Simon

Er zijn veel verschillende keuzes, en wat mij betreft, ik blijf gewoon volgen waar ik in geïnteresseerd ben, wat vele jaren geleden begon. Er zijn elementen van dingen uit mijn zeer vroege passies en luisteren die ik nog steeds zoek in de muziek die ik schrijf, maar er zijn ook andere elementen die ik heb verzameld of waarmee ik onderweg in contact ben gekomen. Zoals Afrikaanse muziek of Jamaicaanse muziek of gospelmuziek of, in het laatste album, elektronische dansmuziek en de muziek van Harry Partch .

'Ik beschouw [de punten in mijn carrière] niet als een of ander tijdperk - gewoon een continue rivier waar ik op stroom, en wanneer iets mijn oor vangt, roei ik de boot daarheen en luister en probeer muziek te maken ermee'

Er zijn nog steeds gitaarstukken die in een Simon & Garfunkel-nummer hadden kunnen zitten. Het is mogelijk dat 'Insomniac's Lullaby' dat was. Er zijn elementen die overblijven uit de verschillende tijdperken waar ik doorheen ben gegaan, maar in mijn muziek beschouw ik het niet als een of ander tijdperk - gewoon een continue rivier waar ik op vloei, en wanneer iets mijn oor vangt, roei ik de boot daar en luister en probeer er muziek mee te maken.

spookspel der tronen seizoen 8

Ik bedoel, ik heb zelfs geprobeerd om muziek te maken met de wolf in 'The Werewolf' omdat de wolf een beetje in de toon van de plaat zingt. Het zingen van de wolf was heel mooi.

Elon Groen

Gezien de preoccupaties van het record - veroudering en vervagende roem en medicijnen en de dood ...

Paul Simon

Ik denk niet dat dat een preoccupatie van het record is.

Elon Groen

Ik bedoel, er zijn natuurlijk anderen. Ik zeg niet dat ze in elk nummer voorkomen, maar ik denk dat ze in verschillende nummers voorkomen.

Paul Simon

Niet te veel.

Elon Groen

Nee?

Paul Simon

Niet echt. Alleen aan het eind met het slaapliedje heb je dat, want de Street Angel-man was een soort visionair en wordt dan als schizofreen in het ziekenhuis opgenomen. Nou, ik weet niet wat dat is. Er is een dunne lijn tussen visionair en waanzin, maar er is helemaal niet veel over ouder worden. Ik vind dat niet zo'n interessant onderwerp.

Ik denk ook niet dat sterfelijkheid als liedonderwerp erg interessant is. Dat het helemaal aan het einde van een slaapliedje gebeurt, is natuurlijk omdat we letterlijk in slaap vallen, en dan gaan we natuurlijk, in ruimere zin, in een diepe slaap. Maar verder heb ik het niet over dat onderwerp.

In feite is er geen thema, tekstueel, over dit album. Het gaat veel meer om aandachtsspanne, geluidsveranderingen. Het gaat echt om de manier waarop we denken en wat je aandacht trekt.

Onderaan zal het nog steeds deze Americana zijn, ook al reist het naar andere culturen. Het wordt die Amerikaanse beat die ik hoorde toen ik 13 was en waar ik verliefd op werd. En dat is het geluid van de plaat en de snelheid ervan. Het is ook kort. Het is maar 37 minuten. Dat is veel meer waar dit over gaat dan welk thematisch, lyrisch stuk dan ook.

De teksten zijn, nou ja, ze zijn zoals de teksten in de meeste van mijn albums. Ze zijn zoals wat we overdag denken en wat er in de wereld gebeurt en wat er aan de hand is in je leven en wat er met je kinderen aan de hand is - alleen de algemene observaties.


Elon Groen is een schrijver in Port Washington, New York.