De Amerikaanse regering heeft ooit alcohol vergiftigd om mensen te laten stoppen met drinken

Als je iets koopt via een Vox-link, kan Vox Media een commissie verdienen. Zie onze ethische verklaring.

een politie-afdeling

De drankploeg van een politiebureau poseert met in beslag genomen alcohol en distilleerapparatuur.

Getty Images

In 1926 verhoogde de federale overheid de hoeveelheid methanol, een giftige stof op basis van alcohol, die nodig was in industriële alcoholen, die mensen destijds gebruikten om illegale drank te maken. Geconfronteerd met het aanhoudende falen van het verbod, was de verhoging bedoeld om mensen te ontmoedigen om te drinken.



'Het is een grotere waarschuwing voor de drinker dat hij iets te pakken krijgt dat hij met rust moet laten', zegt een overheidschemicus vertelde de New York Times destijds.

Maar mensen stopten niet met drinken. Dorstig naar elke drank die ze konden krijgen, riskeerden veel Amerikanen het drinken van de supervergiftigde alcohol - en duizenden stierven als gevolg.

Deborah Blum, een Pulitzer Prize-winnende wetenschapsjournalist en auteur van The Poisoner's Handbook: Murder and the Birth of Forensic Medicine in Jazz Age New York , schreef eerder over het onderwerp voor Leisteen . Ik heb hier onlangs telefonisch met Blum over gesprokenverkeerde opzet van de regeringen de implicaties ervan.

Alcohol_poison_passed

Het Congres en het Witte Huis verdubbelden de hoeveelheid methanol in industriële drank en voegden benzine aan de mix toe. De giftige stoffen waren bedoeld om mensen te ontmoedigen om illegale producten te drinken. (New York Times)

German Lopez: Vertel me over de tijd dat de federale overheid opzettelijk alcohol vergiftigde.

Deborah Blum:Zelfs vóór het verbod verplichtte de regering industriële alcoholfabrikanten om verontreinigingen aan hun product toe te voegen om het te scheiden van het drinken van alcohol. Dus de regering had al een apparaat om van deze fabrikanten te eisen dat ze verschillende dingen aan de alcohol toevoegen om het te bederven, zodat het niet-drinkbaar is.

Halverwege de jaren twintig drinken mensen nog steeds alcohol en stijgt het alcoholisme. Als onderdeel daarvan zijn er in het hele land steeds meer aanwijzingen voor methanolvergiftiging. Dus de regering komt terug en zegt: 'Nou, oké. We hebben dit soort verspreiding van alcoholvergiftiging door het hele land. Maar de smokkelaars nemen industriële alcohol en maken het schoon, en dat weerhoudt mensen er niet van om te drinken. Dus wat als we die industriële alcohol echt giftig maken? We zouden het zo giftig maken dat het zo eng zou zijn dat mensen het niet zouden drinken.'

De regering nam vervolgens in 1926 voorschriften aan die de industriële fabrikanten verplichtten veel giftige dingen aan hun alcohol toe te voegen, wetende dat dit spul zou worden gestolen door smokkelaars en dat mensen het zouden drinken. Het idee van de morele kruistocht was dat mensen niets zouden drinken dat hen zou kunnen doden, wat natuurlijk belachelijk was omdat mensen toen al onveilige alcohol dronken.

GL: Wat hebben ze in de industriële alcohol gedaan?

DB: Ze hebben allerlei giftige dingen in de alcohol gedaan. Er was benzine, er was kwik, er was een lijst met formules die bloedstollend verschrikkelijk was. Maar ze gebruikten vooral meer houtalcohol, of methanol, omdat uit hun eigen tests bleek dat smokkelaars het er niet uit konden krijgen - het is te nauw verbonden met het drinken van alcohol.

Het leek op dat moment op een chemici-oorlog. Apothekers met dranksmokkel probeerden dingen eruit te halen en scheikundigen van de overheid probeerden een manier te vinden om ze binnen te houden. Maar de scheikundigen van dranksmokkelaars waren niet in staat geweest om een ​​goede manier te vinden om methanol eruit te krijgen.Mensen wisten dat dit mensen zou doden. Ze waarschuwden de regering vooraf. Charles Norris, de hoofdarts in New York City, en Alexander Gettler, de hoofdtoxicoloog in de stad, zeiden tegen de regering dat ze dit niet moesten doen.

wat betekenen de verschillende kleuren lichtzwaarden?

De regering deed het in ieder geval. Mensen begonnen meteen te sterven. Er was overal een wassing van supervergiftigde alcohol, omdat het het enige was dat iemand kon krijgen. Dit was de alcohol van het land.

GL: Hoeveel mensen stierven hierdoor?

DB: De schattingen die ik zag waren ongeveer 10.000. Experts konden destijds zeggen dat die sterfgevallen hoger waren dan de andere alcoholgerelateerde sterfgevallen. Deze cijfers namen toe nadat de meer vergiftigde alcohol op de markt kwam. Maar het is geen zuivere berekening.

90003267

Ambtenaren van New York City gieten alcohol in een riool. (Koop vergroten via Getty Images)

Toen ik hier voor het eerst een krantenartikel over zag, dacht ik dat het niet klopte. De regering zou dat niet hebben gedaan, en ik zou ervan hebben gehoord als het was gebeurd. Uiteindelijk heb ik het opgezocht in allerlei kranten en tijdschriften van die tijd.

Toen realiseerde ik me dat dit algemeen bekend was toen ze dit programma instelden. Charles Norris schreef: deze fantastische aanklacht genaamd 'Our Essay in Extermination' over de regering die Amerikaanse burgers vergiftigt door middel van een verbod. Er zat dus een echt schandaal in toen het gebeurde.

GL: Hoe was de reactie op dat moment?

DB: Het is echt een interessante politieke periode. Politieke berichtgeving in die tijd plaatste mensen in twee steno's: de droge en de natte. De drieën waren alle mensen met politieke macht die geloofden dat we een droge natie moesten zijn, en de wets waren het tegenovergestelde.

Op dit moment, halverwege de jaren twintig, zijn de dries zeker aan de macht. Ze runnen het ministerie van Financiën, de afdeling die voornamelijk de drankwetten handhaaft. De toenmalige president, Calvin Coolidge, is een droge politicus; Herbert Hoover, die later ook binnenkwam, was een droge politicus.

Alcohol_poison_outrage

Na een reeks alcoholgerelateerde sterfgevallen eisten tegenstanders van het verbod in het Congres dat de regering haar giftige eisen voor industriële alcohol terugdraaide. (New York Times)

Ze kondigen het plan aan als een grote waarschuwingsboodschap van de overheid: 'Stop met drinken, want we gaan dit een stuk giftiger maken.' Ze hadden zelfs momenten waarop ze verslaggevers belden om er zeker van te zijn dat iedereen het wist.

Ambtenaren van de volksgezondheid, zoals Norris, wezen erop dat mensen al stierven aan allerlei soorten vergiftigde alcohol omdat ze geen toegang konden krijgen tot legale, veilige alcohol. Ze wisten dat er meer mensen zouden sterven door het plan van de regering.

GL: Dus wat was het effect van dit beleid? Het lijkt me alsof het arme mensen alleen maar pijn zou doen, omdat rijkere mensen zich destijds de beste drank konden veroorloven.

DB: Juist. Er was nog steeds erg dure drank die iemand kon krijgen als ze bereid waren er veel voor te betalen. Het werd binnengesmokkeld, voornamelijk uit Canada of het Caribisch gebied. Er waren ook bedrijven die mensen meenamen op cruises naar het Caribisch gebied. Als iemand genoeg geld had, konden mensen betalen om de goede spullen uit Europa te laten smokkelen. En als iemand het geld had, konden ze een goede distilleerderij in de achtertuin maken.

Maar als iemand naar een speakeasy ging, zou hij niet weten waar de speakeasy zijn drank haalde. Dat leidde tot doden, maar onder de rijken gebeurde dat niet echt.

De regelgeving van de overheid was niet de enige bron van vergiftigde drank. Sommige smokkelaars begonnen ook allerlei verschillende vergiftigingsafleveringen.

Er is een beroemd voorbeeld genaamd Ginger Jake . Terwijl bootleggers probeerden meer drankvervangers te vinden, maakten ze verschillende formules. Vooral in het Zuiden was er deze Jamaicaanse gember, die eigenlijk alcohol met gembersmaak was. Toen dat werd gestopt door het verbod, waren er veel mensen die een vervanger wilden vinden. Ze kwamen met een formule die een buzz gaf zonder alcohol, maar het had een aantal chemische verbindingen die neurotoxisch zijn. Deze verbindingen vallen in feite dezelfde delen van het neurale systeem aan die beschadigd zijn door amyotrofische laterale sclerose. Mensen begonnen opduiken met semi-paralytische symptomen, en in eerste instantie dachten mensen dat het polio was.

starttijd van super bowl 2017

Nogmaals, dit trof arme mensen. Dit was de drank van een arme man.

GL: Nog iets interessants aan dit verhaal is dat de overheid in de jaren 70 iets soortgelijks deed met marihuana.

DB: Juist. Het Paraquat-spuiten . De regering probeerde van de marihuanaplanten in Mexico af te komen, en ze bespoten planten met dit herbicide waarvan ze dachten dat het hen zou doden. Maar het heeft ze niet allemaal gedood . Wat het deed, was de planten met gif vullen.

De regering zei eigenlijk: 'Ach.' Dit was eigenlijk de reactie van de regering op de vergiftiging in de jaren twintig. 'Ach, je bent een slechte wetsovertreder. Als je vergiftigd raakt, is dat jouw probleem.'

GL: Wat denk je dat dit allemaal zegt over het verbod en de oorlog tegen drugs?

DB: Het laat zien dat morele kruistochten echt gevaarlijk zijn. Mensen geloven echt dat ze aan de kant van de engelen staan, en dat het doel de middelen heiligt.

Maar wat heeft het verbod bereikt? Niets goeds, voor zover we kunnen zien. Nogmaals, het verbod op marihuana stimuleert dezelfde soort illegale industrie die het verbod in de jaren twintig deed. Ik heb het gevoel dat het heel moeilijk is om menselijk gedrag te reguleren.

Ik wil hier niet helemaal het kwaad aan toeschrijven. Mensen geloofden oprecht dat als ze de juiste morele code in wetgeving zouden opnemen, ze de samenleving ten goede zouden kunnen veranderen.

Maar hier zit een soort classistische, etnische component in. Zeker, mensen hebben beweerd dat de primaire gebruikers van marihuana in de Verenigde Staten al vroeg Afro-Amerikanen waren. Die vroege drugswetten en de onderbouwing van onze anti-marihuana-kruistocht waren daarin geworteld.

Als je naar het verbod kijkt, waren de mensen die het meest gewond waren ook arme stadsbewoners. In de bergen van Georgia brouwden mensen net hun eigen distilleerderij. De echte impact van het verbod en vergiftigde alcohol was op de armere mensen in de steden.

GL: Wat is de afhaalmaaltijd van dit moment in de geschiedenis?

DB: Het verbod was een mislukt experiment. De les was dat we dat echt niet kunnen. Toen we het deden, hadden we allerlei onbedoelde gevolgen.

een man in het hoogkasteel seizoen 2

89777212

New Yorkers vieren het einde van de drooglegging. (Hulton-archief via Getty Images)

We moeten weten dat onze regering tot deze dingen in staat is. Laten we er niet naïef in zijn. Als je 100 jaar terug kunt gaan en ziet dat de regering het goed vindt om Amerikaanse burgers op te offeren om haar wetten te handhaven, is dat het onthouden waard.

Dit interview is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.