Welke Blade Runner is de beste Blade Runner?

Er zijn veel versies van de Blade Runner uit 1982. Hier leest u hoe u kunt kiezen welke u wilt bekijken voordat u het vervolg ziet.

Als je iets koopt via een Vox-link, kan Vox Media een commissie verdienen. Zie onze ethische verklaring.

Harrison Ford in de film Blade Runner uit 1982

Harrison Ford in de film uit 1982 Blade Runner



Voordat je eropuit gaat om te zien Blade Runner 2049 dit weekend zou je waarschijnlijk opnieuw moeten kijken - of voor de eerste keer kijken, geen oordeel - Blade Runner , de Ridley Scott-film uit 1982 waarmee het allemaal begon en een generatie lang sciencefiction definieerde. Gelukkig is die film zowel op schijf als via streamingdiensten direct beschikbaar.

Maar voordat je kunt kijken Blade Runner , moet u beslissen welke versie u wilt bekijken.

Verwant

Blade Runner 2049 is geen sci-fi-meesterwerk, maar het doet heel hard zijn best om er een te repliceren

Dat is niet zo'n simpele keuze als bij de meeste films met meerdere cuts - zoals, laten we zeggen, de Lord of the Rings films, waar je ofwel de theatrale versie kunt bekijken of de langere uitgebreide editie, die meer scènes heeft maar alles behoudt wat in de theatrale versie staat. Blade Runner, aan de andere kant, is acht verschillende keren gesneden en opnieuw gesneden (voor zover we weten).

Er zijn echter drie belangrijke Blade Runner varianten die zijn vrijgegeven voor het publiek in de VS en die je thuis kunt bekijken. Elke versie heeft voor- en nadelen; elk levert een andere kijkervaring. Dus om u te helpen bij het kiezen van de Blade Runner ervaring die het beste bij u past, dit is wat elk van deze drie hoofdvarianten te bieden heeft.

1) De Amerikaanse theatrale versie, ook wel die met de voice-over

Harrison Ford in Blade Runner

Harrison Ford in Blade Runner

Als eerste is er de originele of theatrale versie - er zijn er eigenlijk twee, maar de meest beschikbare is de Amerikaanse theatrale versie, de versie die mensen die in 1982 een kaartje voor een Amerikaans theater hadden gekocht, zouden hebben gezien. Ridley Scott was geen fan van de theatrale versie, die was samengesteld door studiomanagers die een happy end wilden om bioscoopbezoekers te plezieren. Maar dat ondermijnde Scotts oorspronkelijke bedoeling om veel over de film dubbelzinnig te laten, zowel filosofisch als verhalend.

De theatrale versie bevat ook een voice-over van ex-politieagent en Blade Runner Rick Deckard (gespeeld door Harrison Ford), die twee doelen dient. Ten eerste verklaart het een deel van het achtergrondverhaal van zijn personage, wat bioscoopbezoekers zou kunnen helpen die geen zin hebben in een humeurige filmische uitdaging. Maar het maakt de film ook nog meer als een neo-noir detectivefilm, in de stijl van Raymond Chandler. Blade Runner trekt een aantal visuele en verhalende signalen uit neo-noir - donkere en humeurige verlichting, licht dat door raamzonwering schijnt, een femme fatale en een moreel tegenstrijdige hoofdrolspeler - terwijl het zich afspeelt in een dystopische toekomst (2019!), en de vertelling maakt de neo -noir kant komt echt door. Dit geeft een extra glans van morele dubbelzinnigheid aan alles wat er in de film gebeurt.

Dat gezegd hebbende, de voice-over op de theatrale versie klinkt verbijsterend slecht, en de lusteloze levering van Ford laat veel te wensen over. Gecombineerd met het te nette happy end dat door de studio is opgelegd, is de theatrale snit niet de eerste keuze van iemand, inclusief Scott.

2) De director's cut, ook bekend als die met de Deckard-vraag

Harrison Ford en Sean Young in Blade Runner

Harrison Ford en Sean Young in Blade Runner

racistische chinese grappen die grappig zijn

Je zou denken dat een director's cut al die problemen zou oplossen, maar je zou maar een beetje gelijk hebben. Blade Runner 's directeur cut nam een ​​gekweld pad naar het scherm, waarvan de details waarschijnlijk alleen interessant zijn voor die-hard Blade Runner ventilatoren; kortom, de nieuwe snede stond onder toezicht van Scott, hoewel de daadwerkelijke bewerkingen werden uitgevoerd door filmpreservator Michael Arick op basis van Scott's aantekeningen. Het werd in 1992 in de bioscoop uitgebracht door Warner Bros. en het veranderde veel aan de film die mensen tien jaar eerder hadden gezien.

In de director's cut verdwijnen de voice-overs van Deckard, evenals het happy end, waardoor het beoogde dubbelzinnige einde over het lot van Deckard en Rachael wordt hersteld. Maar misschien nog belangrijker is dat verschillende toevoegingen plotseling de vraag wierpen of Deckard een mens is - iets wat de theatrale versie nooit veel reden geeft om te ondervragen - of eigenlijk een replicant is, gemaakt om op andere replicanten te jagen.

Deze nieuwe dubbelzinnigheid werd grotendeels bereikt door het invoegen van een reeks waarin Deckard droomt van een eenhoorn die door een bos rent. Omdat de officier Gaff van Edward James Olmos Deckard een origami-eenhoorn geeft, lijkt dit sterk te suggereren dat Deckards herinneringen zijn geïmplanteerd in plaats van echt, en dus is hij een replicant.

Scott uitte uiteindelijk en ironisch genoeg ook zijn ontevredenheid over de director's cut - toen het samen werd bewerkt, werkte hij aan Thelma en Louise , en hij vond dat hij er niet goed toezicht op had gehouden.

3) De final cut, ook wel de echte director's cut genoemd

Harrison Ford in Blade Runner

Harrison Ford in Blade Runner

Dus in 2007 werd een definitieve versie uitgebracht in de bioscoop, wat de echte director's cut is - Scott had er volledig toezicht op - maar die naam was al in gebruik. Een langere versie van de eenhoorndroom verschijnt in deze versie, enkele extra gewelddadige scènes die alleen in de internationale bioscooprelease waren verschenen, werden opnieuw ingevoegd en de hele film werd gerestaureerd en digitaal geremasterd om als nieuw aan te voelen.

De definitieve snit is de enige versie van Blade Runner waarover Scott volledige controle had, dus het vertegenwoordigt het beste zijn oorspronkelijke visie voor de film. Het speelde in theaters en werd vervolgens uitgebracht in een boxset met meerdere schijven die alle drie de belangrijkste versies van de film bevat, plus de internationale theatrale versie, de originele werkdruk (die aanvankelijk alleen was getoond om het publiek te testen en later werd uitgebracht in 1990 en 1991 als een director's cut, zonder de toestemming van Scott), en enkele bonus features.

Als je het nog niet hebt gezien Blade Runner - of als het lang geleden is - dan moet je waarschijnlijk de definitieve versie bekijken, die zowel op schijf als op verschillende streamingdiensten beschikbaar is, waaronder Amazone en iTunes . Dat is degene die het meest overeenkomt met de oorspronkelijke visie van Scott, en het komt het beste overeen Blade Runner 2049 (geregisseerd door Denis Villeneuve) in toon en stijl.

Maar als je kijkt Blade Runner op de normale manier wil je misschien een van de andere bezuinigingen proberen - vooral als je nog nooit de Amerikaanse theatrale versie hebt gezien, die je ook kunt huren Amazone of iTunes . Het mist wat van de verfijning van de final cut (evenals de eenhoorndroom), maar vooral het ervaren van de voice-over geeft de film een ​​iets andere cast, wat je eraan herinnert dat het ook neo-noir is - iets dat Blade Runner 2049 houdt niet zo netjes stand. En hoewel het happy end onmiskenbaar cheesy is, is het ook een beetje minder deprimerend, wat, laten we eerlijk zijn, misschien is waar je op dit moment zin in hebt. (Je kan ook koop de director's cut om digitaal te kijken, als je echt wilt, of te vinden in het bovengenoemde box set .)

Welke versie u ook kiest, let vooral goed op hoe de film eruit ziet . Blade Runner 2049 speelt zich 30 jaar later af Blade Runner , en een van zijn sterke punten is hoe het zich voorstelt dat het dystopische Los Angeles in de toekomst is geëvolueerd, en hoe het hetzelfde kan blijven. Film is immers een visueel medium - en alle versies van Blade Runner , inclusief het nieuwe vervolg, zijn visueel verbluffend en het bekijken waard.